Mijn boek Kraambedpsychose is bedoeld voor moeders die tijdens de zwangerschap of na de bevalling met psychotische ervaringen te maken hebben gehad. En het is geschikt voor de naasten van deze moeders die wat meer zullen begrijpen wat er op zo'n moment met de moeder gebeurt.

Daarnaast is het zeer geschikt voor professionals die met pasbevallen moeders te maken hebben, zoals kraamverzorgenden, verloskundigen, verpleegkundigen, gynaecologen en huisartsen. Ook zal dit boek zeer interessant zijn voor de POH-GGZ, therapeuten, psychologen en psychiaters.

Het meemaken van een psychose is al zeer heftig, maar na het krijgen van een kind is een dergelijke ervaring doormaken een enorme tegenstelling. Wat een leuke en gezellige kraamtijd zou kunnen zijn, verandert in een zeer verdrietige periode voor zowel de moeder als haar omgeving.

Het wordt nog moeilijker als de hulpverlening de symptomen niet herkent en niet adequaat handelt. Het begrip en de kennis over deze heftige psychiatrische aandoening schiet vaak ernstig te kort. Bovendien krijgen moeders te maken met stigmatisering wat hun herstelproces kan belemmeren.

In 2014 kreeg ik het idee om dit boek te gaan schrijven.

Al eerder had ik twee dunne boeken geschreven over mijn ervaringen met kraambedpsychose, maar dat was niet voldoende. Wat ik miste in mijn vorige boeken was een groot gedeelte van het hele verhaal, namelijk mijn medische dossiers. Bovendien was ik nieuwsgierig geworden naar wat anderen bij mij hadden waargenomen en wat er over mij geschreven was.

Een paar jaar na mijn opname heb ik mijn dossiers opgevraagd van alle disciplines waarmee ik destijds te maken heb gehad. Om het verhaal helemaal rond te maken, maar ook om de verschillen te laten zien tussen mijn ervaring en de zienswijze van de hulpverlening. Niet om met de vinger te wijzen naar wat er mogelijk verkeerd was gegaan of anders had gekund, maar om te vertellen wat iemand tijdens een psychose kan meemaken. Mijn intentie was om een compleet beeld te schetsen.

Mijn boek geeft antwoorden op de vele vragen die er zijn over psychotische ervaringen na een bevalling. Het geeft een inkijkje in de machteloze en verdrietige toestand waarin moeders terechtkomen als ze hiermee te maken krijgen.

En toen begon ik met schrijven...

In het begin was het meer het overtypen van de teksten van de medische dossiers. Van de verloskundige, de bedrijfsarts en de gynaecoloog op het moment dat er nog niets aan de hand was. En van de psychiater en de psychiatrisch verpleegkundigen toen ik met acute psychotische ervaringen werd opgenomen.

Daarna moesten de fragmenten uit de medische dossiers op chronologische volgorde in het manuscript terechtkomen en aansluiten op mijn verhaal. Om nog enigszins overzicht te houden heb ik een hoofdstukindeling gemaakt. Hele avonden, weekenden en vakanties heb ik ervoor opgeofferd om het allemaal letterlijk op een rij te krijgen. En waar ik eerst de gedachte had om ook foto's of plaatjes te gebruiken, ben ik daar later van afgestapt. Het zou niks toevoegen aan het geheel. Deze plaatjes zal ik waarschijnlijk gebruiken tijdens een presentatie.

Ik kan gerust zeggen... het was a hell of a job. Menig keer heb ik getwijfeld of ik nu wel door moest gaan. Gewoon omdat het teveel informatie was. Ik zag door de bomen het bos niet meer en alle teksten gingen op elkaar lijken. Gelukkig kreeg ik alles onder controle door standaard boven elke alinea of fragment uit een dossier de datum neer te zetten. Dat gaf wat structuur.

Om de leesbaarheid in het boek te vergroten, maakte ik gebruik van kopteksten voor een bepaalde toestand, rol of discipline. Die toestand was dan 'Zwangere IK', 'Psychotische IK' of 'Herstellende IK'. Verder belichtte ik de ervaring vanuit verschillende kennisdomeinen en rollen zoals ervaringsdeskundige (ervaringskennis), docent (theoretische kennis) en therapeut (medische en psychosociale kennis).

Daarnaast gebruikte ik de dossierinformatie die afkomstig was vanuit de kraamverzorgende, verloskundige, gynaecoloog, psychiater, verpleegkundige, bedrijfsarts en fysiotherapeut. De belichting vanuit verschillende disciplines zorgt voor een compleet beeld.

"Concentreer je maar helemaal op je ademhaling..."

Het is een zin die ik geregeld uitspreek tijdens een sessie met een cliënt. En dan adem ik zelf hoorbaar mee in en uit. Vooral meegaand naar een langzamer tempo, zodat de cliënt vanzelf steeds dieper in zichzelf kan zakken. En tegelijkertijd let ik op de borstkas waar de ademhaling meestal duidelijk zichtbaar is.

Over die ademhaling... en dan met name het hebben van een lange adem. Die heb ik echt nodig gehad met het schrijven van dit boek. Mijn adem van geduld duurde 12 jaar. Maar nu kan ik eindelijk zeggen: mijn boek is af!

Binnenkort komt mijn boek Kraambedpsychose uit