Karin den Oudsten

Hypnotherapie | Coaching | Scholing

Hoe ik via hypnotherapie van mijn PTSS af kwam

Het is een gebeurtenis waar ik lang - veel te lang - over gezwegen heb, maar nu moet het er toch maar eens van komen om het op te schrijven. 

Simpelweg omdat ik denk dat ik er andere mensen mee kan helpen en tegelijkertijd om hypnotherapie in de schijnwerpers te zetten en te laten zien wat er mogelijk is. Hypnotherapeuten kennen de kracht van hypnose, maar ik werd me daar kortgeleden pas echt veel meer bewust van, namelijk door het zelf te ervaren.

Laat ik beginnen om te vertellen waar ik zo lang over zweeg. Ik was toendertijd net 16 jaar en leerde mijn eerste vriendje kennen. Om een lang verhaal kort te maken: ik werd door hem verkracht. Op die leeftijd wist ik me geen raad en duwde mijn gevoelens en emoties zover weg dat ik dacht dat ze voor altijd verstopt zouden blijven. Ik was allang blij dat ik de volgende maand mijn menstruatie kreeg.

Wist ik veel...

Op zich heeft die pijnlijke ervaring me jarenlang op bewustzijnsniveau niet of nauwelijks belemmerd, maar in mijn onderbewustzijn zijn daar toen al zogenaamde 'triggers' ontstaan. Triggers zijn veroorzakers van een reactie of een bepaald gedrag. En als je wil begrijpen wat er gebeurt als iemand 'getriggerd' wordt: het is alsof je met een emotioneel elastiek voor altijd verbonden bent met het pijnlijke stuk uit je verleden. 

Toen mijn man een keer op mij afliep - in een voor mij onverwacht moment en op een plek waar ik niet meer weg kon - en mij spontaan een zoen wilde geven, raakte ik volledig in paniek en liet mijn tranen de vrije loop.

Er gingen heel wat jaren overheen totdat ik de euvele moed had om ermee aan de slag te gaan. 'Aan de slag gaan' betekende voor mij erkennen dat het gebeurd was, erover praten en het verwerken ervan. Erover praten lijkt voor mensen die zoiets nooit hebben meegemaakt de gewoonste zaak van de wereld, maar het heeft zo'n 30 jaar geduurd voordat ik zover was. Schaamte over datgene wat er gebeurd was, is voor mij heel lang een torenhoge belemmering geweest. De eerste keer dat ik uberhaupt een hulpverlener durfde te benaderen, heb ik dat via mail gedaan, en zodanig dat ze niet direct mijn naam zou kunnen achterhalen. Ik was dan ook stikzenuwachtig voor de eerste afspraak.

Na het doormaken van een postpartum (postnatale) depressie in 1997 en een kraambedpsychose in 2008 dacht ik dat ik over mijn schaamte heen was, maar dat bleek dus niet het geval voor de ervaring uit mijn tienertijd. Als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma was ik dan wel open over die eerste twee aandoeningen, maar de klachten die ik nu had...daar wist ik me dus geen raad mee. 

Bovendien was schaamte niet de enige factor, maar ook zelfstigma speelde een grote rol hierin. Gedachtes zoals "Anderen zullen me vast een loser vinden", "Daar heb je haar weer met haar psychisch gedoe" en "Het zal vanzelf wel overgaan" hielpen me niet echt verder.

Nadat we de hele #Metoo-discussie gehad hadden, kwam ik zelf op een punt dat ik de gevoelens van toen niet langer meer kon verdragen. Ik was al heel lang gewend aan het feit dat er ongeveer elke avond - zodra ik in bed stapte - een halve burgeroorlog in mijn hoofd begon. Het ene deel van mij wilde weg uit deze situatie ('vluchten'), het andere deel lag roerloos naast mijn man ('bevriezen') en nog een ander deel wilde de confrontatie aangaan ('vechten'). Uiteindelijk was het meestal mijn lichaam dat aangaf deze strijd op te willen geven en gewoon te gaan slapen.

Tijdens een sessie bij een psychotherapeut werd me gevraagd mijn ogen dicht te doen en in gedachten terug te gaan naar de situatie van toen. Ik had de therapeut al gezegd dat ik een grote mate van zelfregie heb en dus het liefste zelf zou willen bepalen wat er gebeurt. Hulpverleners vertalen zelfregie vaak naar een verhoogd controlesysteem, maar dat is onjuist. Zelfregie gaat voor mij namelijk over de zeggenschap hoe ik wil herstellen en wanneer het tijd is om een andere hulpverlener te zoeken danwel zelf verder te gaan. 

Ik kan namelijk heel gemakkelijk mijn controlesysteem loslaten, mezelf overgeven aan de situatie en kom daardoor snel bij mijn onderbewustzijn. Overigens maakte deze therapeut totaal geen gebruik van een inductie (= het begin om in trance te komen) of verdiepers (= het vervolg om op een diepere trancediepte te komen) , dus mijn trancediepte was veel minder diep dan dat ik nu bij mijn eigen klanten bewerkstellig.

De therapeut vroeg me om terug te gaan naar de pijnlijke situatie van toen. Ze stelde voor om dit - vanuit dissociatie, 'van een afstand' - te doen door naar een film over die periode te gaan kijken. Ik zou haar gaan vertellen hoe deze film er zou uitzien en wat er allemaal gebeurde. Samen zouden we in een imaginaire bioscoop zitten en er naar kijken. Nu scheelt het dat ik zelf heel visueel ben ingesteld, dus dat was voor mij heel gemakkelijk op te roepen. 

Alleen...de film startte niet. 

Achteraf best een grappig moment, want mijn onderbewustzijn gaf daar dus al iets aan. Een essentieel gegeven, namelijk dat iemand uit de omgeving van de jongen hem een knipoog had gegeven, vlak voordat ik me met hem afzonderde. Ik had me namelijk 30 jaar lang ingebeeld dat hij me met opzet kwaad had willen doen en had er nog nooit bij stilgestaan dat hij me gewoon leuk vond en op zijn 17e jaar net even iets verder wilde dan ik. Ik voelde me overrompeld en hij was - net als ik - op dat gebied zo groen als gras. En toen ik aangaf dat ik dit niet wilde, is hij ook meteen gestopt. 

De rest van de sessies bij de psychotherapeut hebben we benut om steeds in gesprek te gaan met mijn 16-jarige ik, waarbij ik zelf aangaf wat er uit mijn onderbewustzijn omhoog kwam. Dat kon een visueel beeld zijn, een emotioneel gevoel, een lichamelijk gevoel of simpelweg een opkomende gedachte. Na ongeveer vijf sessies merkte ik dat ik geen vorderingen meer maakte en kwam steeds minder diep in trance.

Ik besloot - vanuit mijn eigen regie - om de rest van mijn ervaring van toen te verwerken met zelfhypnose. En daar kwam kortgeleden nog een sessie van lichaamswerk (ademtherapie) bij die ervoor zorgde dat ik lichamelijk weer meer kon voelen. Je zult je misschien afvragen: wat is er zo bijzonder aan ademtherapie? Eerlijk gezegd was ik daar zelf ook redelijk nuchter onder, totdat ik tijdens een ademsessie in een zware trance raakte. Ik voelde mijn angst van toen als een grote golf over me heen komen, maar merkte tegelijkertijd ook dat er op lichamelijk vlak meer ruimte kwam.

Als je weet dat het grootste gedeelte van ons gedrag bepaald wordt door ons onderbewustzijn, bedenk dan eens wat hypnotherapie voor jou kan betekenen. 

Voor mij is het de krachtigste sleutel naar definitief herstel.

Deze blog is geplaatst op 7 februari 2019 door Karin den Oudsten.


Na haar eerste bevalling kreeg Karin den Oudsten depressieve klachten en na de tweede een acute kraambedpsychose. Ze schreef hierover twee boeken en zette de website Kraambedpsychose.nl online. Ze geeft trainingen aan kraamverzorgenden, aan studenten verloskunde op de Hogeschool Rotterdam en aan verpleegkundigen in het Erasmus MC en LUMC. Ze is werkzaam als hypnotherapeut en NOBCO-coach. Daarnaast is ze ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en grondlegger van Stichting Me Mam, een platform voor moeders met psychische klachten na een bevalling.