Karin den Oudsten
Ik leer jou hoe je een nare periode achter je kunt laten 

Ervaringskennis is de grindbak van het levenscircuit


Stel, er is een situatie waarbij het nodig is dat jij je auto aan iemand uitleent. 

En je hebt de volgende keuzes.

Je kent een automonteur die werkelijk alles weet over jouw auto. Hij heeft het complete motorblok al eens uit jouw auto gevist, daarna teruggeplaatst en jouw auto reed daarna weer als een zonnetje. Hij vervangt remblokken, versleten bougies en zorgt dat de banden in optimale conditie zijn. Als hij een vreemd geluid hoort wanneer hij de motor start, weet hij precies waar het aan ligt. 

Het enige probleem is dat hij geen rijbewijs heeft. 

Sterker nog, hij heeft nog nooit een meter met een auto gereden, behalve in de garage zelf. Van de plek waar jij hem neergezet hebt tot op de brug waar hij hem op rijdt, zodat hij er aan kan sleutelen. Een laten we eerlijk zijn, een papiertje zoals een rijbewijs is natuurlijk geen garantie dat je auto heel blijft. 

En dan is er de autocoureur. De man (of vrouw) die wel een rijbewijs heeft, en veel meer dan dat. Hij heeft zelfs een groot rijbewijs, een bewijs dat er met een aanhanger gereden mag worden en heeft alle slipcursussen gevolgd die er maar te vinden zijn. In het dagelijks verkeer past hij zijn snelheid aan, geeft duidelijk richting aan, maar kon het niet voorkomen dat hij weleens een paaltje raakte. Of een stoeprandje meenam. 

Kortom, iemand met veel ervaring in het dagelijks verkeer en op een racecircuit, maar de ballen verstand heeft van wat er onder de motorklep zit. 

Dus nogmaals de vraag: aan wie zou jij je auto uitlenen, aan de monteur of de coureur?

Je vraagt je misschien af wat bovenstaande met psychische klachten of met het moederschap te maken heeft. Buiten het feit dat ik naast een stevig moederschap ook een vergelijkbare manier van autorijden heb, zou ik deze verschillende keuzes best kunnen koppelen aan het doormaken van een psychische aandoening.

Iemand die zelf psychische klachten heeft ervaren, begrijpt dat een ander volledig in de grindbak van het levenscircuit kan belanden. Het leven is een aaneenschakeling van het nemen van scherpe bochten, gas terugnemen, een stoeprandje raken, een paaltje finaal omver rijden en weten dat het soms handig is om te stoppen. Stoppen in het levenscircuit, dat klinkt misschien eng. Maar dat bedoel ik anders. Ik heb het over stoppen met bepaald gedrag en jezelf de tijd gunnen om een andere richting te kiezen. 

Wat ik met deze blog duidelijk wil maken, is het feit dat ervaringskennis een belangrijke toegevoegde waarde is voor mensen met een psychische aandoening. 

Zij zijn die grindbak al eens tegengekomen, wellicht wel vaker. 

Zij kennen de scherpe bochten van het leven, zij weten wanneer het verstandig is om vaart te minderen, zij begrijpen dat je die grindbak achter je kunt laten. En zij weten dat er een tijd kan komen dat je met je cabriolet (doe mij maar een Corvette, alleen geen gele :-)) over de boulevard rijdt, geniet van het mooie weer en van aangenaam gezelschap. 

En natuurlijk zijn monteurs ook belangrijk, anders maak jij nooit het ritje op de boulevard. 

    Deze blog is geplaatst op 14 maart 2018 door 'autocoureur' Karin den Oudsten. Zij is in 2008 in haar grindbak terecht gekomen. En geeft nu vol gas :-).

    Na haar eerste bevalling kreeg Karin den Oudsten depressieve klachten en na de tweede een acute kraambedpsychose. Ze schreef hierover twee boeken en zette de website Kraambedpsychose.nl online. Ze geeft trainingen aan kraamverzorgenden, aan studenten verloskunde op de Hogeschool Rotterdam en aan verpleegkundigen in het Erasmus MC. Als gediplomeerd coach (NOBCO) begeleidt ze moeders en is ze in opleiding tot integratief psychotherapeut. Daarnaast is ze ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en voorzitter van Stichting Me Mam, een platform voor moeders met psychische klachten na een bevalling.