Karin den Oudsten
Ik leer jou hoe je een nare periode achter je kunt laten 

Een gebrek aan inzicht

Mijn derde boek schrijven. 

Het idee hiervoor was er al langer. Een paar jaar geleden heb ik mijn dossier opgevraagd, zodat ik alles wat er over mij geschreven is tijdens en na het doormaken van een kraambedpsychose, eens rustig kan doorlezen. Niet om de hulpverlening ermee om de oren te slaan. Integendeel.

Het lijkt me juist nuttig om te beschrijven hoe een situatie zo verschillend wordt bekeken. Dan is er niet alleen het perspectief vanuit de hulpverlening, maar ook vanuit mezelf. Juist dat is belangrijk om meer inzicht te krijgen in hoe de psychose mij veranderde en waarom ik bepaalde dingen zei en deed. 

De situatie in deze blog gaat over het moment net nadat ik opgenomen werd in de psychiatrische kliniek. Het was het eerste gesprek met een psychiater en een verpleegkundige. In de tabel staat vermeld wat er, naast de tekst van de psychiater, aan overige gegevens over mij in het dossier opgenomen is. Onder de tabel beschrijf ik de situatie vanuit mijn perspectief. 

Het is een fragment uit mijn derde boek in wording. Of dit uiteindelijk ook precies zo in het boek komt te staan, dat is maar de vraag. Ik zal nog op zoek gaan naar een uitgever die dit wil uitbrengen. Het kan dus nog even duren voordat dit boek verschijnt.

Vandaar het voorproefje.

Het perspectief van de psychiater: 

"Wanneer we aan het einde van het gesprek slaapmedicatie adviseren in te nemen, weigert ze in alle toonaarden. Daarna gaat ze staan, omdat ze zegt last te hebben van de hechtingen. Bovendien denkt ze namelijk zelf te kunnen slapen. Ondergetekende betwijfelt dit, omdat mevrouw de meest wakkere indruk van de aanwezigen maakt. Haar echtgenoot vindt dat ze tijd rekt. Nogmaals geeft ze aan dat als ze medicatie zal nemen, ze misschien niet meer wakker wordt. Mevrouw raakt licht geïrriteerd en wil per se dat het lichamelijk onderzoek in de spreekkamer wordt gedaan en niet in haar slaapkamer. Ze denkt dat wij haar dan medicatie toedienen. Daarna is ze erg lang bezig om daadwerkelijk naar haar kamer te gaan."

Het perspectief van de ervaringsdeskundige:

Vijf dagen na een bevalling heel lang op een harde stoel zitten, was absoluut niet prettig. Zeker niet omdat er hechtingen in zaten. Dat was echt ontzettend pijnlijk. Het is confronterend om in mijn dossier te lezen dat ik in alle toonaarden weiger en ‘zeg’ last te hebben van de hechtingen. Dat geeft aan dat de psychiater mijn lichamelijke ongemakken niet serieus nam. 

De reden dat ik niet naar mijn kamer wilde, was het feit dat ik zo ontzettend bang was dat de verpleegkundige in de duivel zou veranderen en me daar een dodelijke injectie zou geven. Daarom probeerde ik met afleidingsmanoeuvres die situatie te voorkomen of in ieder geval zo lang mogelijk uit te stellen.

De dossiertermen ‘Ziektebesef minimaal’ en ‘Ziekte-inzicht niet’ doen vermoeden dat een kraambedpsychose een ziekte zou zijn, terwijl ik dit zelf meer onder een verandering in het bewustzijn zou scharen. Iemand die bewusteloos is, noemen we in de regel ook niet ‘ziek’.

Je kunt je afvragen wie het gebrek aan inzicht mist. Vanuit de hulpverlening wordt naar mijn idee te gemakkelijk dit gebrek bij mij neergelegd, terwijl ik juist heel duidelijk aangeef dat ik bang ben. Laten we daarom vooral kijken naar wat het inzicht van ervaringsdeskundigen kan toevoegen in de zorg.

Deze blog is geschreven op 28 juni 2016 door Karin den Oudsten. 

Na haar eerste bevalling kreeg Karin den Oudsten depressieve klachten en na de tweede een acute kraambedpsychose. Ze schreef hierover twee boeken en zette de website Kraambedpsychose.nl online. Ze geeft trainingen aan kraamverzorgenden, aan studenten verloskunde op de Hogeschool Rotterdam en aan verpleegkundigen in het Erasmus MC. Als professioneel coach (NOBCO) begeleidt ze moeders en is ze in opleiding tot integratief psychotherapeut. Daarnaast is ze ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en voorzitter van Stichting Me Mam, een platform voor moeders met psychische klachten na een bevalling.