Karin den Oudsten
Ik leer jou hoe je een nare periode achter je kunt laten 

Een fatale combinatie

Nadat ik in november 2008 vijf dagen na de bevalling acuut psychotisch werd, kwam ik in een andere wereld terecht: de geestelijke gezondheidszorg. Nog nooit eerder had ik met psychiatrie te maken gehad, maar toen moest ik opgenomen worden op de gesloten afdeling Psychiatrie in het Erasmus MC. De diagnose kraambedpsychose werd gesteld. Deze diagnose bevindt zich op het snijvlak van geboortezorg en geestelijke gezondheidszorg en staat niet apart vermeld in de DSM.

Bijna zeven jaar later ben ik in Nederland contactpersoon voor deze moeders, ben ik mijn praktijk gestart en inmiddels op HBO-niveau geschoold. Van anderen hoor ik dat ze mij zo succesvol vinden en dat ik zo professioneel overkom. Op een professionele manier zaken aan de orde stellen, dat is voor mij een belangrijk uitgangspunt. Daarin lijk ik wel te slagen. En dat ik succesvol zou zijn, leidt men af uit het feit dat ik trainingen in de kraamzorg geef, gastlessen op de Verloskunde Academie en workshops op het Erasmus MC. 

Maar ik kijk anders tegen 'succesvol zijn' aan.

Het is erg zinvol om de psychische aandoening kraambedpsychose meer bekendheid te geven. Dat doe ik vanuit eigen ervaring, maar ook vanuit ervaringsverhalen van zo’n 70 andere moeders die met deze aandoening te maken hebben gehad. De geboortezorg lijkt dit steeds beter op te pakken, maar in de geestelijke gezondheidszorg lijkt men nog de ogen hiervoor te sluiten. 

Ik word er niet blij van – en dat is een behoorlijke understatement – als ik verneem dat moeders met psychotische klachten na een bevalling naar huis gestuurd worden. Simpelweg omdat de klachten niet herkend worden. Tot welke fatale gebeurtenis de combinatie van psychose en een pasgeboren baby kan leiden, werd afgelopen oktober duidelijk bij een gezin in Hilversum. De moeder gooide haar kindje uit het raam en sprong er zelf achteraan. Uiteindelijk heeft het kindje het niet overleefd.

En als de veiligheid van zowel moeder als kind niet gewaarborgd is, dan heb ik geen boodschap aan discussies die gaan over het wel of niet toedienen van medicatie, over de weerstand tegen diagnostiek door ervaringsdeskundigen en over de wetenschappelijke versus de spirituele kant van psychose.

Het raakt mij diep als een pasgeboren baby overlijdt door het tekortschieten van hulpverleners, terwijl ik mij al zo lang bezighoud met deze problematiek. Dan besef ik dat dit jonge leventje gespaard had kunnen worden als ik de hulpverlening had kunnen vertellen hoe je die psychotische klachten in de kraamtijd beter kan herkennen. En dat het kennen van diverse diagnoses met bijbehorende symptomen heel nuttig kan zijn om het verschil te weten tussen een postpartum depressie, een bipolaire stoornis en een kraambedpsychose. En ook wat die drie diagnoses met elkaar te maken hebben.

Pas als iedere hulpverlener beter op de hoogte is van deze problematiek, dan voel ik me succesvol.

Deze blog is geschreven door Karin den Oudsten op 20 augustus 2015.

Na haar eerste bevalling kreeg Karin den Oudsten depressieve klachten en na de tweede een acute kraambedpsychose. Ze schreef hierover twee boeken en zette de website Kraambedpsychose.nl online. Ze geeft trainingen aan kraamverzorgenden, aan studenten verloskunde op de Hogeschool Rotterdam en aan verpleegkundigen in het Erasmus MC. Als professioneel coach (NOBCO) begeleidt ze moeders en is ze in opleiding tot integratief psychotherapeut. Daarnaast is ze ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en voorzitter van Stichting Me Mam, een platform voor moeders met psychische klachten na een bevalling.